Насловна Колумни Владимир Милчин Проклетството на паметењето

Проклетството на паметењето

Е-пошта Печати PDF
Владимир Милчин

Застанат на аголот на улиците „Ленинова“ и „Илинденска“, ги пречекав учесниците во маршот на отпорот против режимските лаги. Не можев да го здогледам крајот на колоната која извираше откај стадионот во кој е сместена Ѕинговата телевизија за дезинформирање и клеветење, позната како Шител. Се вклучив во колоната негде на средината. Поминавме пред зградата од која одвреме-навреме се пренесуваат бескрајните сеанси на кои Груевски ги „преслушува“ министрите за нивните проширени и надградени „подвизи“. Поминавме и пред она што до Црниот понеделник беше парламент. На зградата на Градската болница ги немаше полицајците со пушки и камери. Во саботата, полициската камера беше поставена на зградата позната како „Соравија“. Не бев единствениот зачуден кога видов дека Министерството за надворешни работи го чуваат десетина полицајци опремени до заби, а не бев ни единствениот кој се изнасмеа на „ѕиркањето“ на уште неколку кациги од зад металната ограда. Маршот заврши пред зградата на која, без каква и да е оправданост, сѐ уште пишува МРТВ. Од каршија, над непрегледната маса се извишуваше транспарентот МРТ(О)В ЈАВЕН СЕРВИС. Со многу оправданост.

14.01.2012
http://okno.mk/node/25064